Door het scherm heen: een ontmoeting met Danny de Vreede


Ik zit deze maand op de kop af 10 jaar op Twitter. Ben er ooit aan begonnen na het volgen van een theatermarketing cursus, waar Twitter als nieuw sociaal wondermiddel werd gepresenteerd. De weerstand voor dit nieuwe medium bij mijzelf en mijn medecursisten kan ik me nog zó voor de geest halen. Maar toch, vrolijk “kwetterend” blijk je zo tien jaar verder in de tijd te zijn. En  Twitter blijft weerstand oproepen, veel gebruikers smijten er immers met hele vieze drek. Maar aan de andere kant is er geen medium dat me zo snel en (als je doorzoekt) uitgebreid kan informeren over allerhande grote en kleine maatschappelijke kwesties. En waar je zaken van alle denkbare kanten kan belichten. Soms lees ik Twitter zelfs als een spannende toneeltekst: een dialoog tussen diverse mensen met totaal andere visies, waar ik me toch soms in uiteenlopende standpunten kan verplaatsen.

Het laatste jaar vielen mij de tweets van één gebruiker steeds vaker op: Danny de Vreede (@dannydevreede).  Waar het op twitter voor velen de norm is om hun eigen mening wat opgeblazen de wereld in te slingeren, schrijft Danny consequent over waar hij verbinding ziet tussen al deze wereldjes-met-eigen-meninkjes.  Waar anderen een automatisme hebben om te gaan zeuren, schijnt bij Danny de zon. Of deelt hij op eerste kerstdag de ontroering met vele Australiërs, die na weken van bosbranden eindelijk regen krijgen. Het allermooiste kerstkado! 
“In Australië dringt de ware kerstgedachte en essentie van het leven door, in NL nog niet. Alles wat de natuur geeft is veel belangrijker dan altijd maar kopen, shoppen en verlangen naar spullen. Hoera regen! Fijn kerstfeest gewenst.”

Het doet me besluiten Danny een DM (direct message= persoonlijk berichtje dat alleen de geadresseerde kan lezen) te sturen: of we eens ‘door onze telefoon schermen heen’ kunnen stappen en elkaar ontmoeten. Danny laat snel weten dat een prima idee te vinden.  Zo treffen wij elkaar op vrijdag 31 januari in Gouda, waar we in Brasserie De Zalm het glas heffen op onze kennismaking. Detail: ik breek daarmee een maand niet drinken☺ 
Na mijn gesprek met Ruben Jacobs (de cultuursocioloog die ik via Facebook heb leren kennen)  nu een afspraak met een iemand die ik louter via Twitter ken. Leuk!

Danny: ik zit zo ongeveer sinds 2011 op Twitter. Niet op andere sociale media trouwens. Dit is overigens mijn derde twitter account, ik heb de twee vorige gewist. Soms werd ik het gezeur en negativiteit zo moe! Tegenwoordig blokkeer ik heel veel meningen die ik niet wil zien, ja; ik creëer bewust een bubbel. Het zij maar zo. Maar daar krijg ik wel energie van! En…daardoor zit ik nu hier tegenover jou.

M: ja, leuk! Maar nu even over de inhoud van je tweets: jij bent mij echt opgevallen omdat je zo consequent naar verbinding zoekt, naar een soort omvattende eenvoud. Kom ik niet vaak tegen. Waar is dat bij jou ontstaan?

D:  tot voor 2002 was ik eigenlijk heel gewoon. Samenwonend, huisje, boompje, beestje. In dat jaar werd onze zoon geboren. Er kwam bij mij ineens het besef: mijn leven is nu ineens met 80 jaar verlengd. Ons kind wil ook een fijn bestaan op deze prachtige aarde. Dat besef deed veel met me. In 2003 werd onze tweeling geboren. Twee prachtige meiden, maar de eerste paar maanden met hen waren slopend.  We konden nauwelijks slapen en die vermoeidheid leidde tot een periode van depressie. In die periode was het alsof er iemand op mijn schouder klopte en zei: “Danny, het is tijd om te veranderen”. Ineens begon ik de kwetsbaarheid van alles in te zien. In 2006 kwam “An Inconvenient Truth” van Al Gore uit. Ik heb de DVD direct aangeschaft, gekopieerd en aan veel vrienden gegeven en zelfs bij buren in de bus gedaan. Ik was heel bang en bezorgd en wilde deze boodschap heel graag verspreiden: iedereen moest dit zien en anders gaan denken. Ik zal je vertellen: die hele periode heeft me vele vriendschappen gekost. Wij hebben echt wat schepen achter ons verbrand.

M: hoe heb je toen weer ergens de draad kunnen oppikken, toch weer een weg naar vriendschappen en vrede met jezelf kunnen vinden?

D: wij voelden ons niet meer verbonden met de buurt. Iedereen reed 2 auto’s, werkte om steeds groter te wonen, wekelijkse BBQ’s, etc. We zijn in 2010 verhuisd. We zagen dat er in Leidse Rijn (het grote nieuwbouwproject ten westen van Utrecht) een nieuw wijkje werd gebouwd, volgens ecologische principes. Zonnepanelen, goed geïsoleerd, veel groen, geen schuttingen in de achtertuinen, de groene ruimte delen we met zijn allen. Ik voel me daar heel erg thuis, daar hebben we weer contact en voelen ons verbonden.
Ook hebben we andere stappen gezet: de auto ging de deur uit, we zijn gestopt met vliegen, eten nauwelijks nog vlees, veel meer fietsen, wandelen en buiten zijn. Heerlijk!
We organiseren ook geregeld avonden dat we met een aantal buren bij elkaar gaan zitten om het b.v. over onze passies te hebben. Ik vind het geweldig, deze groepsgesprekken. Dingen delen, het is zo simpel, het kan zoveel geven en toch doen we het zo weinig.      
Ik was laatst met mijn vriendin in Tivoli/ Vredenburg bij een concert van Diggy Dex. We hebben genoten en ik zag vele mensen om mij heen ook erg genieten. Ik zou zo graag dan na een concert met heel veel mensen willen praten!  Waarom iedereen het zo leuk vond, welke muziek ze nog meer leuk vinden etc. Gewoon gezellig met zijn allen. Eigenlijk jammer dat veel mensen snel weglopen.

Ik denk er ook weleens over om bijvoorbeeld op een station te gaan zitten met een bordje. Ik weet nog niet zo goed wat ik er op ga zetten, ik denk ‘A Better Place’ naar dat nummer van Michael Jackson. Gewoon een middagje zitten, kijken of er mensen naar me toe komen met vragen. En dan een gesprek aanknopen. Ik droom ervan dat plots de hele groep van haastige reizigers op het station wordt wakker geschud uit hun dagelijkse routine, en dat iedereen op het station elkaar plots ziet, elkaars hand vasthoudt en dat er dan een groot gevoel van verbondenheid ontstaat tussen mensen die elkaar verder niet kennen. Doe jij dat trouwens vaak in de trein, een praatje aanknopen? Ik kijk vaak al op het perron of ik mensen kan helpen met een kinderwagen of fiets naar binnen tillen. Zo simpel om even te helpen en vaak de start van een leuk gesprek.

Ik begrijp niet zo goed waar die hetze tegen ‘deugers’ vandaan komt. Hoe kun je nu denigrerend zijn tegenover mensen die de wereld voor iedereen een beetje beter of in elk geval niet slechter willen  maken? Ik heb de afgelopen jaren al diverse domeinnamen gekozen van “samenliever.nl/ lieversamen.nl en deugmens.nl.” En als ik dan het laatste boek van Rutger Bregman ‘ De meeste mensen deugen’ lees wil ik al die pagina’s met ideeën vullen en daar samen met diverse mensen aan werken. Maar daar komt het tot nu toe nog niet écht van.

Mijn beide ouders leven nog, die zeggen wel vaker tegen me; leer loslaten, Danny! 
Lukt me nog niet altijd, maar ik doe mijn best. Ik probeer me in elk geval spaarzaam te zijn: ik werk in de ICT en sta erom bekend dat mijn computers altijd heel lang meegaan. Ik hou alles heel goed bij, maak het regelmatig schoon etc..
Ik probeer open te blijven staan voor de energie en meningen van jonge mensen, ik heb dat bij een oud-collega gezien: hij is inmiddels 80, maar heeft nog contact met allemaal jonge mensen die hij via internetgroepen helpt met het oplossen van technische problemen. Hij blaakt van de energie, het houdt hem zichtbaar jong. Ik werkte vroeger voor de Rabobank, maar daar wilde ik niet langer blijven. Ik vind het veel leuker nu op mij in te zetten voor de ICT van non- profit organisaties in de kunsten, welzijn en kleine zorginstellingen. Plekken met weinig geld maar welk mensen die er allemaal wat van proberen te maken. Met liefde. Ik werk er graag hard voor. 
Ik probeer mezelf te blijven verwonderen. Neem nu bijvoorbeeld schoon en heerlijk kraanwater en… het riool: twee briljante systemen! En ze werken hier in Nederland bijna altijd! Een klein wonder! En ik probeer zorgvuldig om te gaan met wat ik de twee grootste wonderen vind: mijn eigen lichaam en onze wereldbol. ’

We zijn inmiddels ruim anderhalf uur verder en we kunnen zo nog uren doorpraten. Onze ‘spontane’ ontmoeting is zonder meer geslaagd, constateren we al wandelend terug naar het station van Gouda. Het is fijn om iemand te treffen die jouw intenties goed begrijpt. Al geeft Danny toe dat hij in eerste instantie dacht dat ik een paar mensen die ik alleen van sociale media ken op één moment bij elkaar zou brengen. Ik stel voor dat later dit jaar samen te doen. Dus…wie kent Danny en/of mij louter van sociale media en wil wel eens met ons verder praten? Stuur één van ons even een DM! 
  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *